Suknię można oglądać od 8 marca do 3 czerwca 2012r. w oddziale Muzeum Narodowego w Kielcach, a dokładniej w Pałacyku Henryka Sienkiewicza w Oblęgorku. Zapraszamy.

Gorset wykonany jest z dwóch warstw tkaniny bawełnianej. Gorset posiada dwa zapięcia, bryklę na przodzie oraz sznurowanie na plecach. Usztywnienie stanowią fiszbiny ze stalowego drutu.

Dekoracją gorsetu jest obszycie z koronki w górnej części oraz prosty haft na tunelach fiszbin, który jednocześnie wzmacnia tkaninę w tych newralgicznych miejscach.

Do kompletu z gorsetem została wykonana koszula wraz z tiurniurą.

Dekoracją zarówno spódnicy, jak i stanika, są bukieciki drobnych różyczek. Krój sukni oraz detale wykończenia, zostały opracowane na podstawie fotografii zawartych kolekcjach muzealnych oraz prywatnych, a także z opisów zachowanych strojów historycznych.[1]

Spódnica utrzymywana jest przez halkę usztywnianą stalowymi fiszbinami. Ostatnia obręcz jest nieco szersza od pozostałych, podobnie jak w zachowanych tego typu halkach z lat 40-tych.

Gorset wykonany jest z białej bawełny. Jest to gorset jednowarstwowy. Posiada usztywnienie z metalowych fiszbin oraz zapięcie w postaci brykli.

Całości dopełnia koszula oraz długie pantalony.

Żupan został wykonany z bordowego jedwabiu na bawełnianej podszewce. Dekoracją ubioru są duże guzy (wzór własny klienta) oraz obszycie ze złotego sznureczka. Sznureczek wykonany jest z pozłacanej owijki.

Żupan posiada kołnierz wysoki z obniżeniem na przodzie. Wysokie kołnierze zwykło się uważać za charakterystyczne dla pierwszej połowy XVII wieku (do około lat 30-tych).[1, 2]

W stosunku do oryginału, rękawy zostały poszerzone w górnej części ramienia. Zapinanie żupana jest z prawą połą zachodzącą na lewą. Guzy zostały przyszyte kantem do prawej poły. Po lewej stronie znajdują się pętelki wyciągnięte ze sznureczka.

Pas wykonany jest z jednolitego kawałka brokatu z „dotkanymi” frędzlami, które imitują nici osnowy tkackiej.

Suknia uszyta jest z tafty w kolorze śliwkowym. Składa się z dwóch części: stanika oraz spódnicy. Obie części dekorowane są naszyciami z czarnej plecionki (wzór dekoracji zamieszczony był razem z wykrojem). Stanik zapinany jest na guziki oraz posiada usztywnienie z fiszbin. Spódnica jest jednoczęściowa, jednakże złożona z dwóch elementów. Pierwszym jest spódnica spodnia ozdobiona naszyciem na froncie i po bokach oraz wykończona plisowaniem z tej samej tkaniny. Drugim elementem jest spódnica wierzchnia układana w zakładki na froncie i drapowana na biodrach. Wewnątrz znajdują się taśmy do regulacji. Jeden bok ozdabia rozeta.

Obie części spódnicy wszyte są do tego samego paska. Spódnica utrzymywana jest przez turniurę (nie posiada własnego usztywnienia).

Zewnętrzną warstwę stanowi obszycie z brokatu. Rękawy oraz spódnica wierzchnia są doszyte do stanika. Spódnica układana jest w głębokie fałdki. Przez otwarcie na froncie widać spódnicę spodnią. Dekolt sukni oraz rękawy dekorowane są haftowaną koronką. Suknia jest sznurowana na plecach.

Projekt sukni został opracowany głównie na podstawie ikonografii. Z tego okresu nie zachowały się praktycznie żadne kompletne, damskie stroje historyczne. Wykończenie stanika oparte jest na opisie zachowanych staników z lat 60-tych. Krój pochodzi z gorsetu-sznurówki z rzeźby pogrzebowej [2]